...او ادامه داد: وقتي اين خبر را شنيدم تا سه روز فقط اشک مي ريختم و نمي خواستم باور کنم  که چنين مشکلي برايم پيش آمده اما بعد متوجه شدم که اين بي قراري من روي بچه هاي ديگرم هم تاثير مي گذارد به طوري که دو برادر ديگر نريمان بسيار عصبي شده بودند و من حس کردم بايد کم کم اين مساله را بپذيرم و با اين مشکل کنار بيايم اين بود که با پدرش صحبت کردم و گفتم که اين بچه در دست ما يک امانت است و ما بايد سعي کنيم از اين امانت خدا تا جايي که توانش را داريم مراقبت کنيم و تمام هم و غم خود را پاي او بگذاريم.
مادر نريمان در ادامه مي گويد: آن روز بود که قسم خوردم ديگر هرگز و تحت هيچ شرايطي به خاطر ناشنوايي نريمان گريه نکنم و تمام زندگيم را پاي فرزندم بگذارم تا او را به جايي برسانم و اين بود که از يازده ماهگي او را به مهدکودک بردم و با وجود اينکه آنها او را نمي پذيرفتند با اصرار او را در مهد کودک گذاشتم. چرا که نريمان بچه بي قراري بود و در دوران کودکي بسيار ناسازگار بود و اطرافيان مي گفتند که او غير از مشکل ناشنوايي مشکلا ت ديگري هم خواهد داشت که خوشبختانه اين طور نبود.
او مي گويد: همه بچه هاي ناشنوا يک حالت عصبي دارند چرا که نمي توانند راحت ارتباط برقرار کنند وخواسته هاي خود را به اطرافيان تفهيم کنند. آنها آرزوهاي کوچکي دارند و دست نيافتن به آن آرزوها ناراحتشان مي کند.
خانم فرخي ادامه مي دهد: يک بار از يکي از بچه هاي ناشنوا پرسيدم تو چه آرزويي داري؟ و او جواب داد: آرزو دارم براي يک بار هم که شده اخبار ورزشي را بشنوم.
او آهي مي کشد و مي گويد: اين خواسته يک بچه ناشنواست. خواسته اي که شايد بسياري از آدم هاي سالم هيچ وقت به آن توجه نکنند و به راحتي از کنارش بگذرند اما اين آرزو تمام دنياي اين بچه را در بر مي گيرد و تمام فکر و ذکر او را به خود مشغول مي دارد. اينها مشکلا ت ساده اي نيست. آنهايي که فرزند معلول دارند مي دانند که دست نيافتن به اين آرزوها تا چه حد در ذهن فرزندشان اثر مي گذارد.
او ادامه مي دهد: اينها بخشي از مشکلا ت ناشنوايان است و آنها علا وه بر مشکلا ت اين چنيني با مشکلا ت مالي هم مواجه هستند چرا که يک فرزند ناشنوا علا وه بر هزينه هاي عادي يک فرد سالم  هزينه هاي ديگري هم دارد که کلا س هاي گفتار درماني و استفاده از سمعک خوب از آن جمله است که پرداخت چنين هزينه هايي براي خانواده ها با شرايط تورم و گراني اين روزها بسيار دشوار است.
او مي گويد: البته استفاده از سمعک براي ناشنوايان مطلق به اين معني نيست که آنها قادر به شنيدن شوند بلکه اين سمعک ها مي تواند بازمانده شنوايي بچه هاي ناشنوا را حفظ کند.
خانم فرخي با اشاره به نريمان مي گويد: نريمان يک فرد اجتماعي است با اعتماد به نفس بالا  و تمام کارهايش را خودش انجام مي دهد و نياز به کمک ما ندارد. در حال حاضر هم در مجلا ت کودکان تصويرگري مي کند و من فکر مي کنم اين مساله به رفتار ما برمي گردد چرا که ما از اول او را در خانه نگه نداشتيم و علي رغم مشکلا ت زيادي که ممکن بود بر سر راهش وجود داشته باشد او را در کلا س هاي مختلف درسي ثبت نام کرديم و از او مي خواستيم مسير خانه تا کلا س را به تنهايي برود چرا که من معتقد بودم تا زماني که نريمان مشکلا ت جامعه را از نزديک لمس نکند قادر به حل و فصل آنها  نخواهد بود. ....